PC-club: Erik Meester

Het is 2026 en net na de vakantie, en de Vuilniskrant heeft weer wat wisselingen in het columnistenbestand doorgevoerd. Al kennisgemaakt hebben we met Annemarije Hagen uitleg of detail , en meteen hebben we de regel om de verzameling te beginnen na drie noterenswaardige bijdrages moeten breken, vanwege de onbeperkte wokistische sneuheid van het geheel.

Haar boodschap: onderwijs is gevaarlijk.

Want onderwijs leidt tot certificaten en allerlei andere vormen van het al dan niet voldoen aan normen, en dat is FOUT!!!

Hier wat van de dingen waarover gevallen werd (de Volkskrant, 01-09-2026, column door Annemarije Hagen):
  ... beoordelen ... certificaat ... beoordelen ...
    ... beoordelingscategorieën ... zakken of slagen ... yes en not yet.
    ... not yet ... not yet ... gezakt ... afgewezen ... gelijke ...
... hiërarchie ... not yet... beoordelingscategorie ... minder zijn ... hiërarchie ... Gelijkheid ...
    ... certificaat ...

Want al deze dingen leiden toe ...
  De boodschap ... dat sommige mensen minder zijn dan anderen ...

... en dat is ...
  ... ongelijkheid ... ongelijkheid ...
    ... ongelijkheid ...

... en dat is in strijd met de ...
  ... Gelijkheid ...
    ... gelijkheid ...
    ... gelijkheid ...

... , en dat is dus op zijn minst discriminatie, en dat is de eerste stap naar fascisme, nazisme, deportaties en concentratiekampen.

Na welke inleiding het niet moeilijk raden is wat de boodschap van de eerste column van deze nieuwste Vuilnisist zal zijn (de Volkskrant, 08-09-2026, column door Erik Meester, leraar en opleider):
  In het onderwijs maken we er voor iedereen een competitie van, dat is niet rechtvaardig

Dat wil zeggen: waar mevrouw A. Hagen voor haar boodschap het onderwijs aan volwassene gebruikte, zien we bij de heer E. Meester meteen de stap naar het onderwijs als geheel.
    Kijk maar ...
  Voor de zomer zat Johan, eind groep 3, ...

... het al dan niet rechtvaardig zijn gaat over wat er gebeurt in groep3.
    Basisschool, dus.
    En wel slaande op een heel speciaal gebeuren voor groep 3 ...
  ... eind groep 3, ijverig een rekentoets te maken. 

... : een rekentoets.
    En een rekentoets, dat is ...
  ... tijdens het maken van de toets breekt Johan het zweet uit. Meer dan de helft van de opgaven heeft de juf in de klas nooit behandeld. Vlak voor de vakantie krijgt hij een map mee naar huis. Er zit een uitdraai in met grafiekjes uit het leerlingvolgsysteem, met stijgende lijntjes van verschillende kleuren. Die geven vijf verschillende niveaugroepen aan.
    Johan is een zwart lijntje. Hij komt maar net boven de laagste niveaugroep uit. Dat is gezien zijn situatie hartstikke knap. Maar hoe kunnen zijn ouders dat weten? Het lijntje staat laag en dus kijken ze Johan teleurgesteld aan. ...

... niets minder dan een grote marteling.
    Waarna je de rest zou kunnen overslaan, wnat alles is al volkomen duidelijk: toetsen is van De Duivel.
    Toetsen? Dat is ONGELIJKHEID!!!
    En dus FOUTER!!! dan FOUT!!!
    Aan de onderbouwing waarvan de hele rest van het verhaal is besteed:
  ...   In Nederland selecteren we leerlingen op 12-jarige leeftijd voor het middelbaar onderwijs. Dat moet volgens sommige experts een paar jaar later, want uitstel zou goed zijn voor de kansengelijkheid. Daar is overigens behoorlijk wat discussie over. Maar wat heeft Johan daaraan? De voor selectie is voor hem al op 6-jarige leeftijd begonnen.

Het gekke is: niemand lijkt hier vóór te zijn. Waarom laten we dan toch elk jaar weer jonge leerlingen de 100 meter sprinten om te kijken wie het snelst is en wie als laatste over de lijn sukkelt? Waarom moet er per se een toetssysteem met winnaars en verliezers zijn? Want dat, geloof het of niet, is het doel waarvoor die rekentoets opzettelijk is geconstrueerd. Er zitten veel opgaven in die het niveau van groep 3 overstijgen, zodat leerlingen als Johan onvermijdelijk in de fout gaan. En dan kun je dus die stigmatiserende niveaugroepjes maken.

Maar waarom? Waarom neemt de school niet gewoon een toets af die eenvoudigweg toetst of leerlingen het afgelopen half jaar hebben geleerd wat ze moesten leren?

Zo'n revolutionair idee is het niet. Denk bijvoorbeeld aan de zwemles. In die klamme hel met blauwe hondenpoepzakjes om je schoenen gebeurt eigenlijk iets heel moois. Iedereen leert daar zwemmen, ongeacht de thuissituatie. De zweminstructeur monitort continu hoe leerlingen vorderen en laat ze pas op examen gaan als hij of zij weet dat ze succesvol zullen zijn.

Wat ze op zo'n examen moeten laten zien is heel specifiek uitgeschreven door de Nationale Raad Zwemveiligheid. Logisch toch? Maar zo'n document voor het onderwijs bestaat niet. Daar moeten ze het doen met vrij vaag geformuleerde 'kerndoelen' voor eind groep 8. Waar moet je dan een toets voor groep 3 op baseren?

En ja, tijdens zo'n ceremonieel zwemexamen ziet iedereen dat een aantal leerlingen overduidelijk eerder de overkant bereiken dan anderen. Boeiend! Als ze het leuk vinden om de snelste te zijn, gaan ze maar lekker wedstrijdzwemmen. En hierin zit de crux, want in het onderwijs maken we er voor iedereen een competitie van. We ordenen leerlingen van hoog naar laag presterend, volgens een vaste verdeling in niveaugroepen. In zo'n systeem is Johan, met nauwelijks hulp van zijn ouders, natuurlijk kansloos.

Niet alleen leerlingen zoals Johan hebben last van deze onrechtvaardige situatie. Ook zijn juf en schooldirecteur zijn de pineut. Hun onderwijsbestuurder heeft de grafiekjes namelijk ook gezien en tikt ze op de vingers. De kwaliteit van het onderwijs moet omhoog. Maar wat die bestuurder niet begrijpt: die rekentoets van Johan is helemaal niet gemaakt om de onderwijskwaliteit te evalueren, maar om te selecteren.

Toch loopt de druk op. De juf denkt zuchtend: zal ik volgend schooljaar dan maar wat sneller door de stof heen jakkeren? Dat leuke geschiedenisthema even overslaan? Of de leerlingen stiekem iets meer helpen bij het maken van die toets? De schooldirecteur krijgt ondertussen een belletje. Of ze een nieuwe leerling kunnen opnemen in groep 4, vanwege pesterijen op een andere school. Ze bekijkt het dossier, ziet de grafiekjes. Het zwarte lijntje zit onderin. Dit is niet goed voor haar statistieken...

Hoe pervers wil je het hebben? Geef me één reden waarom we hier mee moeten doorgaan, óf help mee om dit toetssysteem tot de grond af te breken, zodat we er een rechtvaardiger alternatief voor in de plaats kunnen zetten.

Wat het rechtvaardige alternatief blijkt glashelder uit het verhaal: een toetsloos onderwijs.

Dat wordt toch niet zo expliciet opgeschreven.

Vermoedelijk omdat E. Meester ergens wel beseft wat dit betekent ...
  ... grafiekjes uit het leerlingvolgsysteem, met stijgende lijntjes van verschillende kleuren. Die geven vijf verschillende niveaugroepen aan.
    ... de laagste niveaugroep ...
    ...  stigmatiserende niveaugroepjes ...
    ... We ordenen leerlingen van hoog naar laag presterend, volgens een vaste verdeling in niveaugroepen ...

... : niveaus.
    En wat de kop dus in feite zou moeten zijn, is:
  Rechtvaardigheid vereist een onderwijs zonder niveaus

Want als je een onderwijs met niveaus hebt, moet je uitzoeken wie geschikt is voor welk niveau, wat heet ...
  ... die rekentoets van Johan is helemaal niet gemaakt om de onderwijskwaliteit te evalueren, maar om te selecteren. ...

... selecteren, en dat kan, op een rechtvaardige manier, alleen via toetsen, want anders krijg je vriendjespolitiek.

Natuurlijk doen we dit verhaal van de meester op dezelfde manier af als dat van de juf, met dit (de Volkskrant, 16-04-2026, ingezonden brief van Wim Kloppenburg, Baarn):
  Romantisch misverstand

In een opiniestuk schrijft leraar David Roelofs over het al decennia heersende, ‘romantische’ misverstand dat je de leerling zelf moet laten ontdekken wat hij of zij wil leren.
    Het herinnerde mij aan Louk Nelissen, de docent schoolmuziek bij wie ik zestig jaar geleden aan het conservatorium studeerde. ‘Ja, ja’, zei hij spottend, ‘de leerling moet het zelf ontdekken. Nou, ik ken in elk geval één school waar ze dat nooit zullen doen.’ Hij pauzeerde even, en zijn studenten keken hem verwachtingsvol aan. ‘De Rijksluchtvaartschool.’

Wat dus ook geldt het onderwijs zonder beoordeling. Het door deze redactie voorheen gebruikte voorbeeld van het muziekonderwijs valt er bij in het niet.

Waarna deze redactie het moeilijk heeft met het vinden van de juiste woorden voor de transitie naar het andere maatschappelijke vlak dat E. Meester meeneemt in zijn beschouwing. Om dit andere aspect te separeren van het vorige, heeft deze redactie een lichte wijziging aangebracht in het citaat. Voor het originele artikel dient men het subject "Johan" te vervangen, waarna men dit krijgt:
  ... zat Yasmine (niet haar echte naam)... van Yasmine ...
    ... breekt Yasmine het zweet uit ...
    Yasmine is een zwart lijntje ... kijken ze Yasmine ...
    ... leerlingen als Yasmine ...
    ... is Yasmine ...
    ... zoals Yasmine .... die rekentoets van Yasmine...

En dit stijgt uit boven het individuele niveau van "Yasmine":
  ... ouders van Yasmine zijn laaggeschoolde arbeidsmigranten. ...

Dit is de meest gore kant van het wokisme: we passen onze maatschappij aan aan de achterlijkheid van de allochtone barbaren.

Uw kind krijgt geen goed onderwijs meer, omdat anders de allochtone barbaartjes niet mee kunnen komen.

"De kotszakken zitten in het dashboardkastje" (cit. FvJ, uitleg of detail ).


Naar PC club , of site home ·.

 8 sep.2026